“Ik ben in 1979 begonnen, er even uitgeweest na de geboorte van mijn kind, en werk de laatste zes jaar in de thuiszorg. Ik ben verzorgende C, verzorg cliënten - deels psychosomatische - in het algemeen dagelijks leven. Ik help ze op gang, zodat ze zoveel mogelijk in hun eigen ritme verder kunnen gaan. Sinds kort ben ik daarnaast vier uur per week gezelschapsdame voor een licht dementerende mevrouw. We gaan samen naar buiten, boodschappen doen, maken een praatje. Dat is heerlijk, dankbaar werk.
Ik heb ook gewerkt met dementerenden in een verpleeghuis, maar die mensen zijn meestal al een stuk verder in het proces, terwijl je in de thuiszorg echt een band kunt opbouwen. Ik probeer binnen mijn doelgroep zoveel mogelijk voor elkaar te krijgen, eruit te halen wat er nog in zit. Bijvoorbeeld door met woordspelletjes iemands geheugen op te frissen.
In mijn functie is flexibiliteit belangrijk, net als creativiteit. Ik ben wel een laatbloeier, want pas op m´n 41-ste heb ik mijn diploma verzorgende gehaald. Mijn toekomst? Ik ga hier mee door, want het is leuk werk!”
“Velserduin IJmuiden bestaat nu ruim een jaar. Het was natuurlijk even wennen voor iedereen. Een nieuw gebouw, van grootschalig naar kleinschalig wonen en werken, dat vraagt tijd. In de oude situatie woonden onze bewoners in één grote woonkamer en sliepen op een vierpersoonskamer. Gemiddeld verblijven er nu vijf tot acht bewoners in een woning met een gezamenlijke huiskamer. Iedere bewoner heeft een eigen kamer ingericht met spulletjes van thuis. Als EVB-er ben je verantwoordelijk voor de zorg rondom de bewoners van zo’n woning en het aanspreekpunt voor de verschillende disciplines en de familie. Dit maakt mijn functie extra leuk maar soms ook zwaar omdat je binnen de tijd je functie goed uit wilt voeren. Door mijn deelname in de Onderdeelcommissie blijf ik betrokken en hoop zo een positieve bijdrage te leveren aan de veranderingen binnen de zorg. Iets anders doen? Ik moet er niet aan denken. Mijn hart ligt in de zorg, je kunt zoveel van jezelf geven, mensen zijn zo dankbaar voor de kleine dingen: een knuffel of een arm om ze heen. In dit werk moet je met hart en ziel houden van de mensen die afhankelijk van je zijn. Het is een gevoelsbaan. Ik krijg er zoveel positieve energie van. Als ik ooit opnieuw zou moeten kiezen, zou ik weer voor de zorg gaan.”